تاملی نو بر «رضایت» به مثابه عنصر ذاتی داوری تجاری بینالمللی
نویسندگان
1 گروه حقوق خصوصی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 گروه حقوق خصوصی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
doi
10.22066/cilamag.2025.2056945.2715چکیده
این عبارت که داوری مخلوق قرارداد و رضایت طرفینی است، چنان با ادبیات داوری آمیخته شده است که ارتباط داوری و عنصر رضایت، همانند ارتباط میان بدن و سایة آن دانسته میشود، در حالی که دستکم در روابط تجاری بینالمللی، داوری روش طبیعی حل و فصل اختلافات است. اکنون این پرسش مطرح میشود که چرا رضایت طرفین اختلاف باید عنصر ذاتی سازوکاری باشد که پرطرفدارترین و معمولترین روش حل و فصل اختلافات است؟ مقالة حاضر در صدد تبیین این نکته است که امروزه اقتدار بنیادین و ذاتی عنصر رضایت در داوری تجاری بینالمللی با افول مواجه شده است. بر همین اساس، در عرصة تجارت بینالملل، به جای صلاحیت پیشفرض دادگاههای ملی باید از صلاحیت ابتدایی و پیشفرض داوری سخن به میان آورد.