تبیین اثر جهت‌گیری راهبردی و ظرفیت جذب دانش بر قابلیت‌های نوآوری کارشناسان وزارت ورزش و جوانان با ملاحظۀ نقش میانجی انعطاف‌پذیری راهبردی

نویسندگان

1 استادیار مدیریت ورزشی، گروه مدیریت ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران

2 کارشناس ارشد مدیریت ورزشی، گروه مدیریت ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران

doi
10.22059/jsm.2019.271092.2185
چکیده

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر جهت‌گیری راهبردی و ظرفیت جذب دانش بر قابلیت‌های نوآوری کارشناسان وزارت ورزش و جوانان با ملاحظۀ نقش میانجی انعطاف‌پذیری راهبردی انجام گرفت. روش تحقیق، توصیفی- پیمایشی و از نظر هدف کاربردی بود. جامعۀآماری شامل تمامی کارشناسان وزارت ورزش و جوانان بود که از طریق نمونه‌گیری تصادفی، 273 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. به‌منظور گردآوری داده‌ها از چهار پرسشنامۀ استاندارد جهت‌گیری راهبردی مایلز و اسنو (1978)، پرسشنامۀ ظرفیت جذب دانش زاهارا و جورج (2002)، پرسشنامۀ قابلیت نوآوری تسای(2001)، و پرسشنامۀ انعطاف‌پذیری راهبردی شیمیزو و هیت (2004) استفاده شد. پس از تأیید روایی و پایایی پرسشنامه‌ها، برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها، از مدل معادلات ساختاری و تحلیل مسیر به‌وسیلۀ نرم‌افزار  LISREL8/70استفاده شد. نتایج تحلیل مدل‌یابی معادلات ساختاری نشان داد که مدل از برازش خوبی برخوردار است و تمامی مسیرها تأیید شدند. نتایج نشان داد که سازمان‌های ورزشی به‌منظور استفادۀ صحیح از منابع، جلوگیری از حالت انفعال و توان رقابت در محیط، با استفاده از جذب اطلاعات ارزشمند از منابع بیرونی و نیز بهره‌گیری از توانایی واکنش‌گرایانه در محیط، باید بر قابلیت‌های نوآوری خود بیفزایند.