نقد جامعهشناختی سیمای محمود غزنوی در شعر عطّار
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد زاهدان
doi
چکیده
سلطان محمود غزنوی که از پادشاهان مقتدر عهد غزنوی است، جایگاه ویژهای در ادب پارسی دارد. وی، مانند هر پادشاه و حاکم دیگر، توأم با زمامداری خویش مورد مدح و ستایش قرار گرفته و بخشی از این فرآیند در قالب اشعار مدحی و همچنین در تواریخ تألیف شده در عهد غزنوی ثبت گردیده است. علاوهبراین، تصویری خاص و منحصربهفرد نیز از وی در ادب پارسی قابل ملاحظه است که در مورد دیگر زمامداران ترسیم نگردیده است و آن معرّفی او بهعنوان نماد راستین عشقورزی است که در متون عرفانی با نگرشی متمایز و ممتاز بیان گردیده است. در شعر عطّار، محمود غزنوی با سیمایی منحصربهفرد معرّفی میشود. سیمای محمود، علاوهبر موارد مذکور، بیانگر شاهی آرمانی و متعالی است. شاه آرمانی، یکی از نظریههای مطرح و عام در ادب و اندیشة ایرانی است. قدمت این اندیشه فراتر از آن است که بتوان تاریخ مشخّصی را برای شکلگیری آن بیان کرد. در اندیشة عطّار، مسألة شاه آرمانی با شخصیّت تاریخی محمود غزنوی تلفیق گردیده است. این رویه، تحت تأثیر شرایط نابسامان اجتماعی و عدم کفایت شاهان زمانه صورت گرفته است که منجر به تحلیل رفتن علم، ادبیّات و فرهنگ شده است. این پژوهش به شیوة تحلیلی- توصیفی ، برمبنای نظریة جامعهشناسی ادبی است و با استقاده از روش کتابخانهای- اسنادی صورت میپذیرد.