الگوی رابطه دین و دولت در ایران عهد آلبویه
نویسندگان
1 فارغالتحصیل کارشناسی ارشد دانشگاه گیلان، دانشکده علوم انسانی، رودسر Bashardoust.m@gmail.com
2 استادیار گروه آموزشی جامعه شناسی دانشگاه گیلان، ایران hmosavi@guilan.ac.ir
3 استادیار گروه آموزشی جامعهشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران (نویسنده مسئول) h.k.noori@gmail.com
doi
10.22034/jsi.2020.244002چکیده
دولت آلبویه بهدلیل تقید به آیین تشیع و نگاه مداراگرایانه نسبت به دیگر ادیان جامعه از جایگاه ویژه در تاریخ اجتماعی ایران برخوردار است. پرسش اصلی مقاله حاضر این است که «الگوی تاریخی رابطه دین و دولت در ایران عهد آلبویه از چه منطق نظری پیروی میکند؟». در راستای این هدف، از روش مطالعه موردی و روش گردآوری اطلاعات اسنادی برای تطبیق الگوی مبتنی بر تجربه تاریخی با الگوهایی نظری طراحیشدهای استفاده میشود که شامل شش وجه قیصرپاپیسم، پاپقیصریسم، دولتسالاری، روحانیسالاری، سکولاریسم و لائیسیسم است. با نمایش مصادیق واقعی هر یک از الگوهای نظری در دوره فرمانروایی حکمرانان آلبویه، سه دوره تهاجم، توازن و تدافع استنتاج شد که طی آن در دوره تهاجم شاهد تأسیس الگوی دولتسالاری، دوره توازن شاهد تثبیت الگوی دولتسالاری و دوره تدافع شاهد گذار از الگوی دولتسالاری به الگوی روحانیسالاری هستیم.