هویت مکانی و نقش آن در تبلور هسته مدنی ایران
نویسندگان
1 دانشگاه اصفهان
2 دانشگاه اصفهان
3 دانشگاه اصفهان
4 دانشگاه کاشان
5 دانشگاه اصفهان
doi
چکیده
هویت مکانی یعنی همان خصیصهای که با حافظه تاریخی طبیعی مکانها ، بشدت در ارتباط است، به وجود آورنده متن جغرافیایی در فضاست. بهعبارتدیگر چشماندازهای سرزمینی، متون نانوشته جغرافیایی هستند که میتوان آنها را متنی مکانی در نظر گرفت، لذا با توجه به تنوعی که در طبیعت وجود دارد، با متون جغرافیایی متعددی روبرو خواهیم بود و هرکدام ویژگیهای تاریخی و فرایندهای جاری آن قلمرو را، تعریف میکنند. ایران متن جغرافیایی متکثری است که تنوع و تفاوتهای آن، پایداری فرهنگی این سرزمین را در طول تاریخ تضمین نموده است و پرسش اصلی در مقوله پایداری فرهنگی یک جمع متکثر، با تمسک به اصل تنوع در اکولوژی محیطی هدف اصلی این پژوهش است.این مقاله با اتکا به تحلیلی سینماتیک و روششناسی ﻛﻴﻔﻲ با رویکرد تحلیل فضایی، علل این تفاوتهای اجتماعی بهظاهر افتراق آمیز را در چهارچوب نظریه ورف در قالب متون جغرافیایی بیان میدارد. نتایج حاصل از این تحقیق نشان میدهد که: ایجاد فضایی ترامتنی در متون متکثر جغرافیایی ایران در قالب کلی واحد، سینرژی اجتماعی را شکل میدهد، حافظه تاریخ طبیعی در ایران مرکزی بر اساس اصول آلومتری چیدمان فضایی مدنیت شهری و روستایی ایران را تعریف و هویت میبخشد و دستگاه جغرافیایی ایران تنوع محیطی و سازمندیهای متنوع اجتماعی را در این سرزمین بهگونهای در منظومهسیارهای به هم پیوند میدهد که مفهوم هویت آینهای تجلی آن است.