بررسی جابه‌جایی سکونتگاه‌های روستایی واقع در معرض خطر بلایای طبیعی - مورد مطالعه استان خوزستان

نویسندگان

1 مربی، گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

2 پژوهشگر، دکتری جغرافیا، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران.

doi
10.30490/rvt.2023.362293.1527
چکیده

جابه­ جایی فضایی جمعیت صرفاً یک پدیده کالبدی نیست؛ بلکه مسائل جدایی اجتماعی، اقتصادی، گسست پیوند­های طبیعی و عاطفی جمعیت از محیط قبلی، مشکلاتی را در سازگاری با محیط جدید و کیفیت زندگی ایجاد می­ کند. در همین راستا پژوهش حاضر درصدد بررسی تأثیر اسکان مجدد بر کیفیت زندگی از طریق شاخص­ های ابعاد اقتصادی، اجتماعی- فرهنگی، زیست ­محیطی و کالبدی در روستاهای جابه­ جا شده استان خوزستان است. روش تحقیق، توصیفی - تحلیلی و جامعه آماری شامل سرپرستان خانوار چهارده روستای جابه­ جا شده است. داده­ های مورد نیاز با استفاده از پرسش ­نامه محقق ساخته به دست آمد. نمونه ­گیری از جامعه آماری از طریق نمونه­ گیری تصادفی و از نوع طبقه­ ای بود که با استفاده از شیوه انتساب متناسب از میان 1816 سرپرست خانوار به تعداد 112 نفر در سال 1401 تعیین شد. در نهایت داده­ ها در قالب نرم ­افزار  SPSSو با استفاده از رگرسیون و تحلیل عاملی مورد پردازش قرار گرفت. نتایج نشان داد که بیشترین میزان رضایت خانوارهای جابه­ جا شده در حوزه­ های محیط زیست انسانی و کمترین رضایت در ارتباط با ساختار کالبدی بود. بر اساس تحلیل عاملی، جابه­ جایی روستاهای واقع در معرض خطر سوانح طبیعی در بهبود کیفیت زندگی روستاییان استان خوزستان مؤثر بوده است.