مدل های سنتی ارتباطات عمومی علم و تب کریمه ـ کنگو در ایران (1396)

نویسندگان

1 استادیار پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی

doi
چکیده

رسانه ­ها یکی از کنشگران اصلی ارتباطات عمومی علم هستند که آگاهی، شناخت، نگرش، و رفتار ما را نسبت به موضوعات علمی تغییر می­دهند. لونشتاین (2003) چهار مدل رایج برای ارتباطات عمومی علم برمی­شمارد که شامل مدل نقصانی، مدل بافتاری یا زمینه ­ای، مدل عامه متخصص و مدل مشارکت عمومی هستند. هدف اصلی دو مدل اول، افزایش سطح سواد علمی فرد است، یعنی مساله فهم عمومی را فردی می ­دانند. دو مدل دیگر سعی دارند تا گروه ­های محلی و عموم را توانمند کرده و با تبادل افکار بین دانش علمی و سایر انواع دانش، و مشارکت به حل مشکلاتی که علم درصدد رفع آنهاست، کمک کنند. در دو مدل آخر، مسأله فهم عمومی به روابط اجتماعی مربوط است. هیچ یک از این مدل­ها، برتری نسبت به دیگری ندارند و همه نقاط قوت و ضعف ­هایی دارند. از این­رو، بسته به هدف ارتباطات عمومی علم می­ توان از هر کدام از چهار مدل مذکور استفاده کرد. مقاله حاضر در تلاش است تا با مرور مطالعات نظری و تجربی این حوزه، ویژگی دو مدل اول را شرح داده و با استفاده از نحوه اطلاع­رسانی درباره بیماری تب کریمه ـ کنگو تحلیلی از غلبه مدل نقصانی بر پیام­های علمی عمومی ایرانی ارائه دهد.