بهبود پایداری اکسیداسیون روغن کانولا با استفاده از عصاره میوه گیاه زنیان بهعنوان یک آنتیاکسیدان طبیعی
نویسندگان
1 گروه بهداشت مواد غذایی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تخصصی فناوری های نوین آمل، آمل، ایران
2 گروه بهداشت مواد غذایی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تخصصی فناوری های نوین آمل، آمل، ایران
doi
10.22067/ifstrj.v1396i0.60120چکیده
پذیرش مصرف آنتیاکسیدانهای سنتزی به علت اثرات زیانآور آنها بر سلامتی انسان، رو به کاهش است. در نتیجه، علاقه زیادی جهت یافتن آنتیاکسیدانهای طبیعی موثر وجود دارد. زنیان گیاه دارویی ارزشمند است که در طب سنتی ایران بهطور گسترده مورد استفاده قرار میگیرد. در تحقیق حاضر به ارزیابی خاصیت آنتیاکسیدانی عصاره آبی و الکلی (اتانولی و متانولی) میوه گیاه زنیان در روغن کانولا پرداخته شده است. به جهت بررسی فعالیت آنتیاکسیدانی عصارهها، از دو آزمون بررسی میزان مهارکنندگی رادیکال آزاد DPPH و سامانه بتاکاروتن/ لینولئیک اسید استفاده شد. همچنین، رفتارآنتیاکسیدانی عصاره گیاه زنیان در روغن کانولا، با اندازهگیری اعداد پراکسید و تیوباربیتوریک اسید مورد ارزیابی قرار گرفت. در آزمون بیرنگ شدن بتاکاروتن، بیشترین بازدارندگی در غلظت 2 میلیگرم بر میلیلیتر را BHT (09/0 ± 96%) نشان داد و سپس عصاره اتانولی (0/0 ± 76%) قرار داشت. سپس در سامانه ◦DPPH و بیرنگ شدن بتاکاروتن، ابتدا قدرت فعالیت آنتیاکسیدانی BHTو بعد عصاره اتانولی در سطح غلظتی 400 و ppm 600 قرار گرفت .در آزمون گرمخانهگذاری، عصارهها توانایی جلوگیری از تولید محصولات اولیه و ثانویه اکسیداسیون، در روغن کانولا را داشتند. همچنین نتایج آماری نشان داد که عصاره اتانولی در غلظت ppm600 تفاوت معناداری در عدد پراکسید و TBARS در مقایسه با غلظت ppm200 BHT نداشته (05/0p>) ولی عصاره آبی و متانولی فعالیت آنتیاکسیدانی پایینتری داشتند (05/0p<) .با توجه به نتایج بهدست آمده، میتوان از گیاه زنیان بهعنوان آنتیاکسیدان طبیعی در مواد غذایی بهویژه روغنهای خوراکی استفاده کرد.