چالش های کنوانسیون میانجیگری سنگاپور و الحاق ایران
نویسندگان
1 استادیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی
doi
10.22066/cilamag.2021.243888چکیده
کنوانسیون سنگاپور با هدف ایجاد یک نظام حقوقی الزامآور برای اجرای سازشنامههای بینالمللی ناشی از میانجیگری در اوت ٢٠١٩ توسط ٤٦ کشور ازجمله ایران امضا و در سپتامبر ٢٠٢٠ لازمالاجرا شد. این کنوانسیون با چالشهای عمدهای مواجه است که میتواند منجر به شکست آن در توسعة میانجیگری در تجارت بینالملل شود. بررسی این چالشها برای کشورهایی که قصد الحاق به کنوانسیون سنگاپور را دارند، ازجمله ایران، مهم و ضروری است. این مقاله مشکلات و اختلافنظرهایی را که در تدوین کنواسیون مطرح شد و همچنین عللی که میتواند آیندة این کنوانسیون را در هالهای از ابهام قرار دهد، ترسیم میکند و سپس به بیان مزایا و معایب الحاق احتمالی ایران میپردازد. نتیجهگیری از بحث بیان میدارد که ایران ابزار و بستر قانونی لازم را در رابطه با میانجیگری تجاری بینالمللی ندارد و لذا برای الحاق به کنوانسیون سنگاپور، ابتدا باید این بستر با الهامگرفتن از قانون نمونة میانجیگری آنسیترال فراهم شود.
