مکان یابی اسکان موقت مبتنی بر مخاطرة سیل در شهر شیراز
نویسندگان
1 دانشیار دانشکدة جغرافیا دانشگاه تهران
2 دانشیار دانشکدة جغرافیا دانشگاه تهران
3 دانشجوی دکترای ژئومورفولوژی پردیس بین المللی کیش دانشگاه تهران
4 استاد دانشکدة جغرافیا دانشگاه تهران
doi
10.22059/jphgr.2021.320333.1007602چکیده
رودخانه ها از شریان های حیاتی مؤثر در جذب جمعیت و ایجاد سکونت گاه های شهری و روستایی، بهویژه در مناطق خشک و نیمه خشک، به شمار می روند. رودخانة خشک و راهدار در پهنة کلانشهر شیراز در سالیان گذشته یکی از پهنه های ژئومورفیک مخاطره آمیز شهری بوده است. با توجه به وقوع چندین سیلاب بزرگ در سال های اخیر و ایجاد تلفات جانی و مالی قابل توجه، تعیین نقاط مناسب جهت اسکان موقت آسیب دیدگان سیل از نیازهای ضروری محسوب می شود. در این پژوهش، با استفاده از داده های رقومی ارتفاعی، مکانی موقع کاربری های واقع در شهر شیراز، بررسی های میدانی، و مصاحبه با کارشناسان، در قالب مدل های تصمیم گیری چندمعیاره و AHP، پس از مقایسة زوجی متغیرها و تعیین اولویت آنها مناسب ترین مکانها برای اسکان موقت ارائه شده اند. تعیین و توسعة کاربرهای (پلها، کنارگذرها و ...) بدون توجه به عرصه ژئومورفولوژیک در تشدید خسارات و آسیبها نقش مهمی داشتهاند. ارزیابی این پژوهش نشان داد پهنه هایی که عمدتاً در جنوب شرق و نواحی مرکزی منطقة شهری شیراز واقع شدهاند (فضاهای باز و فرودگاه) دارای میانگین شاخص مطلوبیت بالایی هستند و می توان ار آنها به عنوان مناسب ترین پهنه ها برای اسکان موقت مبتنی بر مخاطرة سیل در شهر شیراز استفاده کرد.
