ارزیابی میزان رضایتمندی گردشگران از کیفیت معماری اقامتگاههای بومگردی با هدف تبیین ضوابط ساماندهی آنها (مطالعه موردی: اقامتگاههای بومگردی روستایی تنکابن، استان مازندران)
نویسندگان
1 دانشیار گروه معماری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری معماری، گروه معماری، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران.
3 استادیار گروه معماری، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران.
4 استادیار گروه معماری، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران
doi
10.30490/rvt.2021.354210.1344چکیده
استفاده از قابلیتهای بومگردی برای توسعه اجتماعی- اقتصادی روستاها از یکسو و از سوی دیگر لزوم ایجاد چارچوبی برای کنترل کیفیت معماری اقامتگاهها بهعنوان بخشی از خدمات گردشگری، پرداختن به تأثیر کیفیت معماری اقامتگاهها بر میزان رضایتمندی گردشگران را ضروری میسازد. این مقاله به بررسی و سنجش ابعاد رضایتمندی بومگردان از ویژگیهای کیفی معماری بومی اقامتگاهها و نیز رابطه میان انگیزه، رضایتمندی گردشگران و میزان تمایل آنها به اقامت مجدد در اقامتگاههای بومگردی میپردازد. روش تحقیق مقاله توصیفی- تحلیلی است. جامعه آماری شامل بومگردان مراجعهکننده به چهار اقامتگاه بومگردی فعال شهرستان تنکابن است. یافتههای تحقیق نشان داد که معماری اقامتگاهها ازلحاظ تأمین نیازهای عملکردی/طبیعتگرایی با میانگین 08/3 بیشترین جلب رضایتمندی را داشتهاند. شاخصهای نیازهای کالبدی فضایی در مرتبه بعد با میانگین 03/2 رضایتمندی مخاطبان را کسب کردهاند. شاخصهای فرهنگی- اجتماعی اقامتگاهها کمترین میزان رضایتمندی را داشتهاند. تحلیل نتایج حاکی از آن است که در نمونههای تحقیق، مکانیابی و ویژگیهای طبیعتگرایی معماری اقامتگاهها با طبیعتگردی بهعنوان انگیزه غالب بومگردان همخوانی داشته است. بااینحال، این اقامتگاهها نتوانستهاند انگیزه تجربه زندگی روستایی مراجعان را تأمین کنند و امکان تجربه و تعامل آنها را با فرهنگ و جامعه بومی فراهم آورند.
