فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

ردیف -که خاصّ شعر پارسی و واضع آن، شاعران پارسی گوی بوده اند- از دیرباز مورد توجّه قرار گرفته است و سخنوران رویکرد بدان را مهم تلقّی کرده، کاربرد آن را مایه تفاخر و توانمندی خویش می شمرده اند. ردّپای ردیف را پیشتر از قرن دوم هجری قمری، حتّی در ایران باستان می توان دید. این عنصر بلاغی خاصیّت کمالی شعر را دارد و استقبال از آن از نظر ساختار زبانی، تأکید معنایی بویژه بُعد موسیقایی حائز اهمّیّت است؛ ردیف در غزل در طول حیات خود و بروز و حضور آن در آثار هنری منظوم نادره پردازان، سیر صعودی داشته و پس از ترجیع بند و ترکیب بند -که این دو هم، گونة تحوّل یافته تغزّلها و منشعب از غزل هستند و با آن پیوند هنری دارند- بیشترین درصد آماری را به خود اختصاص داده است. سنایی بیشتر اشعار خود را مردّف سروده، او در بین همة شاعران سبک خراسانی، غیر از ادیب صابر ترمذی، بالاترین آمار ردیف را در غزل دارد؛ ردیف او بعضاً چند رکن عروضی را تشکیل داده، موسیقی غزل را دو چندان می کند. ردیف های او انواع کلمات: اسم، فعل، حرف، ضمیر، صفت و قید را در بردارد؛ افزون بر آن، ردیف های شبه جمله ای و جمله ای در غزلیّات او فراوان دیده می شود. سنایی بیش از شاعران دیگر به تنوّع و تفنّن و هنجارشکنی در ردیف روی آورده است؛ وی گاهی ردیف ها را هم معنی به کار نمی برد و زمانی در غزل مردّف، قافیه را رعایت نمی کند؛ برخی از ردیف های این چنینیِ مولوی متأثّر از اوست. او در بعضی موارد در غزل به خلاف سنّت متعارف و معتاد، ردیف و قافیه را همچون قطعه غیرمصرع فقط در مصاریع زوج به کار می برد و خود را به التزام ردیف، در مصراع اوّل مطلع مقیّد نمی کند؛ یا به تفنّی دیگر دست می یازد؛ بدین معنی که ردیف را به جای تکرار در «عروضِ» (پایانِ مصراع اوّلِ) مطلع، در «صدر» (آغاز مصراع اوّلِ) آن می آورد.