شرح و تحلیل قصیده «نونیة» ابوالبقاء رُندی
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات عربی دانشگاه تهران
2 دانشیار دانشگاه تهران
doi
10.29252/kavosh.2009.2457چکیده
رزمندگان مخلص و دلاور اسلام در سال 92 هـ، وارد اندلس بخشی از اسپانیای امروزی شده و ضمن فتح آن کاخ بلند تمدن اسلامی را در آنجا پی ریزی کردند، ولی به سبب خودخواهی و جاه طلبی برخی از فرماندهان و فرمانروایان، مسلمانان شکست خورده و پس از هشت قرن حکومت بر آن دیار، از آنجا بیرون رانده شدند. بی گمان اگر رهبران و فرماندهان به مضمون آیة شریفة (وَ لاَ تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ رِیحُکُم) «انفال46/» وفادار مانده بودند اکنون ما شاهد اروپایی مسلمان بودیم، ولی افسوس که طالبان قدرت و ثروت برای رسیدن به مطامع زودگذر دنیوی در صفوف مسلمانان تفرقه انداختند. در پی آن حادثة غمبار شهرهای اندلس یکی پس از دیگری سقوط کرد و از دست مسلمانان خارج شد. در اثر آن شماری از شاعران مسلمان از سر درد و سوز و گداز، این حادثة تأسف بار را به رشته نظم کشیده و بر سقوط مسلمانان اشک ریختند. در میان آنان «ابوالبقاء رُندی» ( 648-601هـ) مرثیة زیبایی سروده است که نگارندگان در مقالة حاضر به شرح و تحلیل آن پرداخته اند.