طراحی الگوی رفتار سازگاری در برابر تغییرات اقلیم: مطالعة موردی زنان شالیکار استان مازندران
نویسندگان
1 دانشجوی دﻛﺘﺮی ﺗﺮوﻳﺞ و آﻣﻮزش ﻛﺸﺎورزی، داﻧﺸﮕﺎه آزاد اﺳﻼﻣﻲ، واﺣﺪ ﻋﻠﻮم و ﺗﺤﻘﻴﻘﺎت ﺗﻬﺮان، ﺗﻬﺮان، اﻳﺮان.
2 نویسندة مسئول و دانشیار ﮔﺮوه اقتصاد، ﺗﺮوﻳﺞ و آﻣﻮزش ﻛﺸﺎورزی، داﻧﺸﮕﺎه آزاد اﺳﻼﻣﻲ، واﺣﺪ ﻋﻠﻮم و ﺗﺤﻘﻴﻘﺎت ﺗﻬﺮان، ﺗﻬﺮان، اﻳﺮان
3 دانشیار ﮔﺮوه اقتصاد، ﺗﺮوﻳﺞ و آﻣﻮزش ﻛﺸﺎورزی، داﻧﺸﮕﺎه آزاد اﺳﻼﻣﻲ، واﺣﺪ ﻋﻠﻮم و ﺗﺤﻘﻴﻘﺎت ﺗﻬﺮان، ﺗﻬﺮان، اﻳﺮان.
doi
10.30490/rvt.2020.351841.1273چکیده
اثرات منفی ناشی از تغییرات اقلیم و تلاش برای کاهش آنها با تأثیرات متفاوت بر زنان و مردان همراه بوده و نقش زنان، به عنوان بازیگران مهم و دارندگان دانش و مهارتهای قابل توجه، در سازگاری با این تغییرات درخور اهمیت است. پژوهش حاضر، با هدف طراحی الگوی رفتار سازگاری با تغییرات اقلیم در بین زنان شالیکار استان مازندران و با بهره گیری از مدل توسعه یافته نظریه انگیزش حفاظت صورت پذیرفت. بدین منظور، 173 نفر از این زنان شالیکار که در سال زراعی 96-1395 به کشت برنج پرداخته بودند، از طریق نمونه گیری طبقه ای با انتساب متناسب انتخاب شدند. به منظور جمع آوری اطلاعات، از پرسشنامه استاندارد استفاده شد. نتایج نشان داد که ارزیابی تهدید و ارزیابی مقابله زنان شالیکار بر رفتار سازگاری آنها با تغییرات اقلیم اثر مثبت و معنیدار دارند؛ همچنین، درک مشکلات دارای بیشترین اثر بر ارزیابی تهدید و نیز هزینه های پاسخ دارای بیشترین اثر بر ارزیابی مقابله با تغییرات اقلیم توسط آنهاست. با توجه به نتایج، پیشنهاد می شود که سازمان های دولتی و خصوصی مرتبط با کشاورزی، منابع طبیعی، تغییرات اقلیم و نیز سازمانهای بین المللی همچون هیئت بین الدول تغییرات اقلیم و کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی نسبت به آموزش رفتارهای حفاظتی و سازگارانه تر به زنان شالیکار اقدام کنند. نتایج تحقیق حاضر به شناسایی رفتارهای تعیین کنندة سازگاری زنان در برابر تغییرات آب و هوایی و مداخلات راهبردی لازم برای سازگاری مؤثرتر آنها کمک می کند.
