الغزل العذری من العصر الجاهلی الی العصر الاموی

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد دانشکده ادبیات

2 استادیار دانشکده الهیات دانشگاه شهید چمران اهواز

doi
10.29252/kavosh.2008.2391
چکیده

مردم از دوره جاهلی با غزل آشنا بوده ­اند و در این زمینه اشعار زیبایی از خود بر جاى گذاشته ­اند. غزل در دوره جاهلی وسیله بود نه هدف و جنبه مادی داشت اما غزل در دوره اسلامی مستقل شد و مانند دوره قبل وسیله نبود بلکه هدف و غایت بود. دین جدید و قرآن همان گونه که چیزهای بسیاری را تحت تأثیر قرار داد، بر شعر نیز تأثیر گذاشت. شعر، در این دوره، رنگ عفت و پاکی به خود گرفت. و به دو گرایش بادیه نشینی و شهرنشینی تقسیم شد، غزل در گرایش اول غزلی عفیف و پاک بود و بیشتر در میان مردم چادرنشین که زندگی فقیرانه داشتند رایج بود. فقر و تهیدستی و محرومیت دست به دست هم دادند و روان و زبان مردم را تزکیه گرداند. اما غزل شهرنشینی بیشتر در شهرها بود؛ آنجا که مردم زندگی مرفه و آسوده­ ای داشتند. از معروفترین شاعران غزل سرا «قیس بن الملوح (مجنون) و جمیل بثنیه و کثیّر عزه و عروه و توبه»  را می­ توان نام برد.