دیوانگان: سخنگویان جناح معترض جامعه در عصر عطار
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه یزد
2 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه یزد
doi
10.29252/kavosh.2007.2357چکیده
عقلای مجانین جماعتی از صوفیه اند که رفتار و گفتارشان به ظاهر مناسب با آداب و رسوم اجتماعی و احکام شرعی و حسن و قبح عقلی نبوده است؛ مانند دیوانگان از مردم گریزان بودند و عمدتاً، در ویرانه ها و گورستان ها و کوه و صحرا، در انزوا، روزگار می گذراندند. محییالدین عربی علّت بروز این حالت را در این جماعت ورود وارد غیبی و تجلّی حق تعالی بر آنها دانسته است؛ اما به نظر می رسد زمینه ها و عوامل دیگری نیز در پیدایش و شکل گیری این شخصیت ها نقش بسزایی داشته اند. در این نوشتار، کوشش می شود تا زمینه ها و عوامل اجتماعی مؤثّر در شکل گیری شخصیت عقلای مجانین در عصر عطّار مشخص شود و مهمترین بعد شخصیت عقلای مجانین در عصر عطّار یعنی معترض و منتقد اجتماعی بودن با بیان حکایت هایی به عنوان نمونه مورد بررسی قرار گیرد.
