ناهوشیاری هوشیارانه مولوی در دیوان شمس
نویسندگان
1 عضو هیأت علمی دانشگاه فردوسی
2 عضو هیأت علمی دانشگاه فردوسی
doi
10.29252/kavosh.2005.2307چکیده
دیوان شمس دریای متلاطم، پرجزر و مد و در حال تلوین شخصیت مولانا را به تصویر میکشد که از منظر روانکاوی لایههای درونی ضمیر او منبعی سرشار، عمیق و حائز اهمیت است. وزنهای ضربی یا خیزابی در کلام شاعر از انقلابی سترگ و شگرف در درون او حکایت میکند و اینکه او در آستانه یک تولد تازه قرار دارد. او پس از گذشتن از مقامات تلوین و رسیدن به مقام تمکین و بازگشت به عالم صحو، آرام و قرار خود را بازمییابد و تصویر زیبا و سرشار از ملاحت این آرامش ژرف را در مثنوی با جذابیتی هنرمندانه منعکس میکند. این مفاله به پیوند ادبیات و روانشناختی، شعر درمانی، غلبه ناهوشیاری بر مولوی و پیامدهای آن میپردازد.