L'Art de la Dualité: Exploration du Bonheur et de la Tristesse dans l'Œuvre de Mowlânâ
نویسندگان
1 Doctoral student in the Department of French, Mashhad Branch, Islamic Azad University, Mashhad, Iran,
2 Associate Professor,, Islamic Azad University of Mashhad and researcher at the School of Advances studies in social Sciences.
doi
10.22034/rllfut.2025.65942.1496چکیده
این مقاله به بررسی دوگانگی شادی و غم در آثار مولانا، شاعر و عارف نامدار ایرانی، میپردازد. مولانا شادی را حالتی میداند که بهطور ذاتی با عشق الهی پیوند خورده است، درحالیکه غم را مرحلهای ضروری در مسیر تحقق معنوی تلقی میکند. او نشان میدهد که این دو احساس متضاد، بهجای آنکه یکدیگر را نفی کنند، در ارتباطی متقابل قرار داشته و هر یک موجب غنای دیگری میشود. مولانا با بهرهگیری از نمادهای قدرتمندی چون باغ، گل و موسیقی، همزیستی زیبایی و درد را به تصویر میکشد. از دیدگاه او، غم نهتنها پدیدهای منفی نیست، بلکه بهعنوان عاملی برای دگرگونی فردی و تعالی روحی عمل میکند. در این راستا، عشق عرفانی بهعنوان کلید دستیابی به شادی راستین و پایدار معرفی میشود. در نهایت، مولانا خواننده را به درک و پذیرش غنای تجربه انسانی فرامیخواند، چراکه شادی اصیل اغلب از دل رنج و مبارزه زاده میشود. این مقاله بر اهمیت نگرشی کلنگر به احساسات در مسیر جستجوی معنا و شکوفایی فردی تأکید دارد.
