شناسایی و ارزیابی چرخه فرسودگی بافتهای روستایی: مطالعه موردی مناطق روستایی استان تهران
نویسندگان
1 دکتری جغرافیا و برنامهریزی روستایی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
3 استاد گروه جغرافیا و برنامهریزی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
4 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
doi
10.30490/rvt.2020.288853.1065چکیده
فرسودگی بافتهای روستایی بهصورت فرآیندی است و حتی هنگامی که منطقه هنوز در مرحله فرسوده شدن است، قبل از اینکه منطقه کاملاً غیرقابل استفاده شود، باید نوسازی مناطق فرسوده انجام گیرد. در این راستا، شناسایی و ارزیابی چرخۀ فرسودگی بافت از مهمترین مراحل فرآیند نوسازی روستایی است. از اینرو، بر اساس مراحل چهارگانه چرخۀ فرسودگی بافت (شامل شکلگیری زمینههای اولیه، ظهور نشانههای فرسودگی، نامناسب شدن محیط زندگی و کاهش کارآیی بافت و در نهایت، تکمیل فرسودگی)، پژوهش حاضر بر آن بود تا ضمن شناسایی چرخۀ فرسودگی بافت در مناطق روستایی استان تهران، وضعیت بافت کالبدی این مناطق را از دیدگاه موقعیت قرارگیری در هر کدام از مراحل با استفاده از مدلهای ریاضی تبیین و تفسیر کند. بر این اساس، روش تحقیق حاضر از نوع توصیفی-کاربردی بود و جمعآوری اطلاعات نیز به دو شیوۀ کتابخانهای و میدانی انجام شد. در این فرآیند، با استفاده از تدوین و تکمیل پرسشنامه، دیدگاه ۲۶۰ نفر از سرپرستان خانوارهای روستایی ساکن در روستاهای دارای بافت فرسوده استان تهران و پانزده نفر از متخصصان شاغل در نهادهای محلی در هشت شهرستان منتخب دریافت و تحلیل شد. نتایج بهدست آمده نشان داد که روستاهای استان تهران در آغاز مرحلۀ سوم چرخه فرسودگی یعنی، «نامناسب شدن محیط زندگی و کاهش کارآیی بافت» قرار دارند.