جایگاه مخاطب در سخنوری

نویسندگان

1 عضو هیأت علمی دانشگاه مشهد

2 عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور مشهد

doi
10.29252/kavosh.2002.2233
چکیده

در فن سخنوری، دو رکن مهم سخنور و مستمح حضور دارند. توجه سخنور به احوال مخالب و میزان همت، ظرفیت شأن و حال و مقام او و نظایر آن هدف اصلی سخن را که تأثیر بر مستمع است دو چندان می‌سازد. این موضوع مورد توجه سخنوران و شاعران فارسی گوی قرار گرفته و به صورت‌های مختلف به آن اشاره کرده‌اند. در این مقاله، پس از طرح مبحث سخنوری و ماهیت بلاغت، به موارد گوناگونی از جلوه‌های سخن و نقش مخاطب در آن پرداخته شده و برای هر مورد، نمونه‌هایی از آثار بزرگان و شاعران ایران، بویژه، جلال‌الدین مولوی به عنوان مثال آورده می‌شود و از این رهگذر، رهنمودهایی برای سخنوران و حتی مخاطبان فراهم می‌آید که وظایف متقابل سخنور و مستمع از آن جمله است.