فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی پروتکل روان‌درمانی مثبت‌نگر بر افسردگی، تاب‌آوری و بهزیستی روان‌شناختی سربازان ورزشکار بود. روش پژوهش از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون – پس‌آزمون با گروه کنترل و آزمایش بود. جامعه آماری شامل کلیه سربازان ورزشکار پادگان ارتش لشکر ۷۷ نصر اصفهانی شهرستان تربت‌حیدریه در سال 1401 بود که در طول هفته حداقل سه روز به‌طور منظم ورزش می‌کردند. از میان ۳۸ نفر داوطلب، ۳۰ نفر به‌روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب و سپس به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارده شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه افسردگی بک (۱۹۸۸)، پرسشنامه تاب‌آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) و مقیاس بهزیستی روان‌شناختی ریف (۱۹۸۰) بود. گروه آزمایش طی ۶ هفته در جلسات گروهی روان‌درمانی مثبت‌نگر شرکت کردند، در حالی‌که گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. برای تحلیل داده‌ها، از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و در بخش آمار استنباطی از تحلیل کوواریانس تک‌متغیره (ANCOVA) برای مقایسه میانگین‌ها استفاده شد. پیش از اجرای تحلیل، مفروضه‌های آزمون شامل نرمال بودن توزیع داده‌ها (با آزمون شاخص‌های چولگی و کشیدگی) و همگنی واریانس‌ها (با آزمون لون) بررسی و تأیید شد. نتایج نشان داد پروتکل روان‌درمانی مثبت‌نگر به‌طور معناداری موجب کاهش افسردگی و افزایش تاب‌آوری و بهزیستی روان‌شناختی سربازان ورزشکار گردید.(P<0.05) بر اساس یافته های پژوهش به‌کارگیری روان‌درمانی مثبت‌نگر رویکردی مؤثر برای ارتقای سلامت روان و سازگاری روان‌شناختی سربازان ورزشکار است.