اثربخشی روان‌درمانی پویشی کوتاه مدت فشرده بر شناخت اجتماعی و تکانشگری در سربازان وظیفه مبتلا به اختلال افسردگی اساسی

نویسندگان

1 گروه روان شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

2 دانشیار مدیریت، پژوهشگاه علوم انتظامی و مطالعات اجتماعی ناجا، تهران، ایران.

3 دانش آموخته دکتری روان شناسی بالینی، مرکز تحقیقات علوم شناختی و رفتاری در پلیس، معاونت بهداشت، امداد و درمان فرماندهی انتظامی، تهران، ایران

doi
چکیده

هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی روان‌درمانی پویشی کوتاه مدت فشرده(ISTDP) بر شناخت اجتماعی و تکانشگری در سربازان وظیفه مبتلا به اختلال افسردگی اساسی بود. طرح پژوهش، نیمه آزمایشی از نوع پیش‌آزمون-پس‌آزمون-پیگیری 1 ماهه و با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی سربازان وظیفه مرد فراجا مبتلا به اختلال افسردگی اساسی ستاد استان اصفهان و شهرستان‌های اصفهان و خمینی شهر در زمستان سال 1402 و بهار سال 1403 بود. 50 سرباز مبتلا به اختلال افسردگی اساسی با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش (25 نفر) و گروه گواه (25 نفر) گمارده شدند. پروتکل ISTDP دوانلو، برای گروه آزمایش طی 8 جلسه 90 دقیقه‌ای انجام شد و گروه گواه در لیست انتظار قرار گرفتند. آزمودنی‌ها در 3 مرحله با نسخه دوم پرسشنامه‌ افسردگی بک(1996)، مقیاس تکانشگری بارت(1995) و آزمون ذهن‌خوانی از طریق تصاویر چشم(2001) ارزیابی شدند. داده ها با با نرم افزار SPSS-28، تحلیل شد و نتایج آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره نشان داد که ISTDP بر شناخت اجتماعی، نشانه‌های افسردگی و تکانش‌گری (و تمامی مولفه‌های آن شامل تکانش‌گری های حرکتی، شناختی و عدم برنامه‌ریزی). در سربازان وظیفه فراجا تاثیر دارد و ماندگاری تاثیرات روان‌درمانی تا 1 ماه پس از مداخله تایید شد (05/0>p). بنابراین ISTDP یک مداخله اثربخش برای اختلال افسردگی اساسی است.