نقش برخورداری از فناوری اطلاعات و ارتباطات در گسترش روشهای کشاورزی پایدار: مطالعه موردی شالیکاران شهرستان رشت
نویسندگان
1
2
doi
10.30490/rvt.2018.59287چکیده
هدف اصلی پژوهش حاضر ارزیابی میزان برخورداری شالیکاران از «فناوری اطلاعات و ارتباطات» و اثر آن در استفاده از روشهای کشاورزی پایدار در کشت برنج است. بدین منظور، ابتدا میزان برخورداری کشاورزان از این فناوری بررسی شده، آنگاه میزان استفاده از روشهای کشاورزی پایدار و رابطه آن با فناوری اطلاعات و ارتباطات ارزیابی میشود. گردآوری اطلاعات مورد نیاز از طریق پرسشنامهای با روایی و پایایی قابل قبول صورت میگیرد. جامعه آماری شامل شالیکاران برخوردار از فناوری اطلاعات و ارتباطات در شهرستان رشت بوده، جامعه نمونه نیز شامل 24 روستا و 210 خانوار است که از طریق روش کوکران و بهصورت تصادفی انتخاب میشوند. برای سنجش پایداری کشاورزی (متغیر وابسته) از هجده متغیر کشاورزی پایدار استفاده میشود. میزان دسترسی به فناوری اطلاعات و ارتباطات در سه سطح کم (3/4 درصد)، متوسط (3/33 درصد) و زیاد (6/57 درصد) برآورد شده است. نتایج آزمون تحلیل واریانس نیز حاکی از آن است که بین میزان عمل به کشاورزی پایدار از سوی شالیکاران و میزان برخورداری آنها از فناوری اطلاعات و ارتباطات رابطه معنیدار وجود دارد.