اثربخشی واقعیت درمانی گروهی بر افزایش تابآوری و کیفیتزندگی سربازان با سابقه فرار مراجعه-کننده به مراکز مشاوره
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 کارشناسی ارشد روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم پزشکی قم، ایران
doi
چکیده
هدف: فرار از خدمت سربازی از جمله مشکلاتی است که سبب بروز اختلالاتی در روند زندگی جوانان میشود. هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی واقعیتدرمانی گروهی بر کیفیت زندگی و تابآوری سربازان دارای سابقه فرار مراجعهکننده به مراکز مشاوره بود. روش: این پژوهش به شیوه نیمهآزمایشی و با طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه گواه اجرا شد. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل کلیه سربازان دارای سابقه فرار مراجعهکننده به مراکز مشاوره نیروی زمینی ارتش شهر تهران در سال 1398 بودند. نمونهی مورد مطالعه در این پژوهش را 30 نفر ( 2 گروه 15 نفری) از این افراد تشکیل دادند که به روش نمونهگیری دردسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند. جهت گردآوری دادهها از پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی(1989) و پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (2003) استفاده شد. و مداخلات واقعیت درمانی بر اساس پروتکل درمانی در طی 9 جلسه 90 دقیقهای هفتهای یک جلسه، روی گروه آزمایش اجرا گردید. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها این پژوهش از تحلیل کوواریانس چند متغیری (MANCOVA) با استفاده از نرم افزار SPSS-22 استفاده شد. یافتهها: نتایج نشان داد مداخله به شیوه واقعیتدرمانی موجب بهبود کیفیت زندگی و افزایش تابآوری سربازان دارای سابقه فرار مراجعهکننده به مراکز مشاوره شده است (001/0P<). نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده می توان گفت مداخلات مبتنی بر واقعیتدرمانی با تمرکز بر مسئولیت پذیری و انتخابگری درست باعث افزایش سطح کیفیت زندگی و تابآوری و در نتیجه کاهش فرار از خدمت سربازی میشود.