جایگاه زنان در توسعه سیاسی؛ تحلیل مضمون برنامههای پنجم و ششم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ج.ا.ایران
نویسندگان
1 دانشیار علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22054/qpss.2024.76423.3328چکیده
مقاله به بررسی جایگاه توسعه سیاسی زنان در برنامههای توسعهای اخیر کشور پرداخته و چارچوب نظری نهادگرایی را برای تحلیل این جایگاه ارائه میدهد. این مقاله با تأکید بر اهمیت مشارکت در توسعه سیاسی و بررسی چالشها و فرصتهایی که بر اساس نظریه نهادگرایی و نظریات آمارتیاسن در خصوص قابلیت و توانمندی برای زنان وجود دارد، به تحلیل جایگاه زنان در برنامههای توسعهای میپردازد. در این راستا مشارکت زنان در فرآیند تصمیمگیری، حقوق شهروندی و آزادیهای شخصی و عمومی بهعنوان اصول اساسی توسعه سیاسی مورد تأکید قرار میگیرد. این پژوهش جایگاه زنان در برنامههای پنجساله پنجم و ششم توسعه کشور را تحلیل کرده، اهداف، تأثیرات و نقاط قوت و ضعف این برنامهها را با توجه به این نظریات بررسی میکند. تحلیل بر اساس مفهوم قابلیت افراد صورت میگیرد که شامل مواردی چون آموزشهای اساسی، رسانههای آزاد، مشارکت آزاد در انتخابات و حقوق مدنی است. استفاده از مفهوم قابلیت میتواند به تقویت سیستمهای سیاسی فراگیر کمک کرده و افراد را برای دستیابی به پتانسیل کامل خود توانمند سازد. با درک جامعتر از این مسائل، سیاستگذاران قادر خواهند بود استراتژیهای هدفمندتر و مؤثرتری برای پیشبرد توسعه سیاسی و ارتقای قابلیتهای انسانی تدوین کنند.