نقش مؤلفههای دانش در رشد ارزش افزوده بخش کشاورزی ایران
نویسندگان
1
2
doi
10.30490/rvt.2018.59144چکیده
با توجه به رشد روزافزون جمعیت و افزایش تقاضا برای مواد غذایی و همچنین، با توجه به محدودیتهای عوامل تولید، بر اساس مدلهای رشد درونزا، بهترین راه افزایش عملکرد در هکتار بخش کشاورزی عبارت است از توجه به فعالیتهای تحقیق و توسعه، جذب سرریز تحقیق و توسعه شرکای تجاری، و افزایش هزینههای آموزش و ترویج. از اینرو، مطالعه حاضر به بررسی تأثیر انباشت هزینههای تحقیق و توسعه داخلی و خارجی، انباشت هزینه ترویج و آموزش و عوامل سنتی تولید بر رشد ارزش افزوده بخش کشاورزی طی سالهای 1347 تا 1386 میپردازد. نتایج مطالعه بیانگر تأثیر اندک انباشت تحقیق و توسعه داخلی و همچنین، معنیدار نبودن میزان تأثیر انباشت تحقیق و توسعه خارجی بر رشد ارزش افزوده بخش کشاورزی است؛ تأثیر ضریب متغیر انباشت هزینه ترویج و آموزش کشاورزی بر رشد ارزش افزوده این بخش نیز معنیدار نیست، در حالی که ضریب متغیرهای سنتی تولید (انباشت سرمایه مادی و نیروی کار) معنیدار است.