سنتز نظری سیاست خارجی ایران در پرتو مشارکت جامع راهبردی با چین
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روابط بینالملل دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 دانشیار روابط بینالملل دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 دانشیار روابط بینالملل دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
4 استاد روابط بینالملل دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22054/qpss.2023.71861.3170چکیده
روابط ایران و چین دارای فراز و فرودهایی بوده که حدود یک دهه اخیر در قالب مشارکت جامع راهبردی بیشترین مراودات سیاسی و اقتصادی را با هم تجربه کردهاند. حاکمیت ج.ا. ایران با یاس از غرب، رویکرد «نگاه به شرق» را در پیش گرفته که این مشارکت منجر به توافقنامه 25 ساله بین تهران و پکن شد. عوامل، متغیرها و مولفههای داخلی و خارجی برای بررسی این مشارکت مهم هستند. از یکسو لایههای هویتی دخیل هستند، از طرفی رویکرد واقعگرایانه و به نحوی ضدیت با هژمون که از درک و شناخت کارگزاران دولتها شکل گرفته، موثر میباشند. پرسش این است که برای درک بهتر این مشارکت چه سنتزی میتوان ارائه داد؟ فرضیه این است که مشارکت جامع با رویکرد چندوجهی، اشتراکات هویتی و رویکردی ضد هژمون شناخت ادارکی از محیط بینالملل و شرایط داخلی و سیاست خارجی تاثیرگذار بوده است که ما را برای شناخت بهتر سیاست خارجی ایران در ارتباط با چین در قالب این مشارکت رهنمون میسازد. مقاله از روش تحقیق توصیفی- تحلیلی بهره برده و دادهها کتابخانهای و اینترنتی میباشند.
