مقایسه نقاط روستایی کشور براساس شاخص‌های توسعه انسانی

doi
10.30490/rvt.2018.59149
چکیده

پس از انقلاب اسلامی، توسعه روستایی در کانون اصلی تمرکز سیاست‌های دولت و راهبردها و برنامه‌های کشور بوده است؛ از این‌رو، بررسی ابعاد مختلف توسعه و به‌ویژه توسعه انسانی در روستاها بسیار اهمیت دارد. پژوهش حاضر به بررسی جایگاه توسعه انسانی نقاط روستایی استان‌های کشور در سال‌های 1375 و 1385 می‌پردازد؛ و بدین منظور، برای سنجش توسعه انسانی به‌روش تاکسونومی عددی، از چهارده شاخص در سه بخش آموزشی، اقتصادی و بهداشتی بهره می‌گیرد و همچنین، داده‌های پژوهش با مراجعه به آمارنامه‌ها و سرشماری‌های موجود استخراج می‌شود. نتایج پژوهش نشان‌دهنده نابرابری‌های بسیار میان نقاط روستایی استان‌هاست و با وجود بهبود نسبی وضعیت توسعه انسانی در فاصله ده سال مورد بررسی، از ایجاد تغییراتی خاص در سلسله‌مراتب و رتبه نقاط روستایی استان‌های مختلف حکایت دارد؛ و از لحاظ شاخص‌های مورد بررسی، برخوردارترین نقاط روستایی کشور در استان‌های تهران و اصفهان و محروم‌ترین آنها نیز در استان‌های سیستان و بلوچستان، کردستان و آذربایجان غربی واقع است.