ارزیابی و اولویتبندی پایداری اجتماعی در مناطق روستایی: مطالعه موردی روستاهای شهرستان خرمبید استان فارس
نویسندگان
1
2
3
doi
10.30490/rvt.2018.59150چکیده
در مفهوم «پایداری»، حفظ سرمایههای انسانی، طبیعی، اجتماعی و اقتصادی در راستای عدالت بیننسلی در کانون توجه قرار میگیرد. همچنین، چارچوب نظری پایداری نشان میدهد که هر برنامهریزی با رویکرد توسعه پایدار نیازمند ارائه تصویری چندبعدی از فضای مورد مطالعه است. در این بین، «پایداری اجتماعی» به عنوان یکی از ابعاد توسعه پایدار بیشتر با ابعاد کیفی همگام است و از طریق مفاهیمی چون «زندگی انسانی» و «احساس رفاه» در محیط اجتماعی ارزیابی میشود. پژوهش حاضر، با رویکردی جغرافیایی، به بررسی سطح پایداری اجتماعی، نحوه انتخاب شاخصها و ارزیابی روشهای سنجش و اولویتبندی آنها در دویست خانوار روستایی مستقر در چهارده مرکز روستایی واقع در شهرستان خرمبید در استان فارس پرداخته است. نتایج اندازهگیری و سطحبندی پایداری اجتماعی در مراکز روستایی در منطقه مورد مطالعه، با بهرهگیری از الگوریتم «تاپسیس» مبین تطبیق کامل این مدل با مشاهدات تجربی است .