بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت CFT بر کیفیت زندگی وتوانمندسازی روانشناختی سربازان وظیفه
نویسندگان
1 دانشیار، گروه مدیریت ورزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 کارشناسی ارشد فناوری اطلاعات، آموزش و پرورش، بوکان، آذربایجان غربی، ایران
3 نویسنده مسئول :دانشجوی دکتری، گروه مدیریت ورزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
4 دکتری روانشناسی، گروه روان شناسی، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی، مهاباد، ایران
5 دکتری مدیریت ورزشی، گروه تربیت بدنی، واحد سقز، دانشگاه آزاد اسلامی، سقز، ایران
doi
چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر کیفیت زندگی و توانمندسازی روانشناختی سربازان وظیفه انجام شد. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی سربازان وظیفه نیروی انتظامی شهر بوکان در سال 1400-1399 بود که از طریق روش نمونهگیری در دسترس از بین افراد داوطلب واجد شرایط تعداد 30 نفر وارد مطالعه شده و بهصورت تصادفی در دو گروه 15 نفره آزمایش و گواه جایگزین شدند. ابزار اندازهگیری در این پژوهش پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (1998) و توانمندسازی روانشناختی اسپریتزر (1995) بود. گروه آزمایش 10 جلسه 75 دقیقهای تحت درمان مبتنی بر شفقت قرار گرفت و گروه گواه هیچ مداخلهای دریافت نکرد. تجزیهوتحلیل دادههای آماری با استفاده از روش تحلیل کوواریانس تک متغیره و با نرمافزار SPSS نسخه ۲3 صورت گرفت. سطح معناداری آزمونها 05/0 در نظر گرفته شد. نتایج حاصل از تحلیل دادهها نشان داد که بعد از مداخله، اثر درمان مبتنی بر شفقت بر کیفیت زندگی و توانمندسازی روانشناختی معنادار بود (01/0>p). بر اساس نتایج پژوهش میتوان گفت درمان مبتنی بر شفقت روش مداخلهای مناسبی برای افزایش کیفیت زندگی و توانمندسازی روانشناختی سربازان وظیفه است. بنابراین بهکارگیری این روش درمانی به تنهایی یا در ترکیب با سایر برنامههای مداخلهای میتواند موجب افزایش کیفیت زندگی و توانمندسازی روانشناختی سربازان شود.
