دیپلماسی دیجیتال ابزار قدرتسازی دولتها باهدف تدوین راهبرد برای جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه علوم ارتباطات، روزنامهنگاری و رسانه، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه علوم ارتباطات، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استادیار گروه پژوهشی پدافند رسانهای، واحد دماوند، دانشگاه آزاد اسلامی، دماوند، ایران
4 استادیار گروه علوم ارتباطات، روزنامهنگاری و رسانه، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22054/qpss.2023.71924.3173چکیده
هدف این پژوهش تبیین نقش دیپلماسی دیجیتال بهعنوان ابزار قدرتسازی دولتها است. رویکرد ترکیبی، ارائه مدل محقق ساخته با نگاه قدرتسازی رسانههای نوین و تدوین راهبرد این پژوهش را متمایز از غیر میکند مضاف براینکه محقق به انجام کامل تحقیق از طریق مجازی وفادار بوده است. از تکنیک دلفی برای شناسایی شاخصها و از تکنیک دیمتل برای مدلسازی استفاده گردید. برای آزمون مدل اکتشافی و تحلیل میزان اثرات متقابل متغیرها از تکنیک حداقل مربعات جزئی استفاده شد. جمعآوری اطلاعات، تلفیقی از روشهای اسنادی، میدانی و ابزار اندازهگیری پرسشنامه ساختارمند و در قالب طیف لیکرت و پرسشنامه آنلاین میباشد. جامعه آماری متشکل از دیپلماتها، خبرنگاران و اساتید علوم سیاسی و ارتباطات، با حجم نمونه 15 نفر در بخش کیفی و 60 نفر در بخش کمی است که با نمونهگیری گلوله برفی مجازی انتخاب شدند. یافتهها نشان داد نقش رسانههای نوین، میانجیگری کامل انتقال قدرت به دیپلماسی است و این رسانهها با ارتباط برخط میان کاربران، ارتباطسازی و شبکهسازی کرده و با کنشگری، تصویرسازی، عملیات روانی، روایت مطلوب خود را تولید و با جهتدهی و جریانسازی، موجب تقویت همگرایی کاربران شده و در نهایت با ایجاد حس تعلق موجب هویتسازی گردیده و برای دستگاه دیپلماسی فرصتسازی میکند.
