هوش مصنوعی و مسئله دار کردنِ درون مایه های امنیت ملی

نویسندگان

1 پسا ‌دکتری روابط بین‌الملل دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

2 استاد روابط بین الملل دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

doi
10.22054/qpss.2022.70690.3130
چکیده

زمینه اصلی این پژوهش، ارائه چارچوبی گسترده است که از طریق آن نقش هوش مصنوعی در استفاده غیراخلاقی از کارکردهای آن در مسائل امنیتی بصورت نظری و عملی مورد ارزیابی جدی قرار گیرد. پرسش اصلی پژوهش این است که درون­مایه ­های امنیت ملی بر اساس آموزه­ های دوران استیلاء و هژمونی؛ هوش مصنوعی را چگونه می ­توان در قالب تروریسم، جنگ، تنازع و دفاع مسئله­ دار کرد؟ در پاسخ به پرسش، این فرضیه مطرح می­ گردد که «امنیت ملی» بر اساس شاخصه ‏­های معرفتی- عملی ارائه ‏شده، ظرفیت و قابلیت تببین و تفهیم این ‏‏مسئله را دارد چراکه بر اساس نظریه ­های موجود در مطالعات امنیت ملی اعم از جریان اصلی و جریان انتقادی، هیچ‏کدام بصورت جامع و کامل، نه ‏‏می ­تواند درون­مایه ­های مذکورِ امنیت ملی در عصر هوش مصنوعی و کلان­ داده را مسئله­ مند کند و نه پاسخگوی مسائل مرتبط با این حوزه در ساحتِ عملِ مناسبات امنیت ملی باشد. زمینه‌سازی برای کاربست عملی امنیت ملی با رویکرد داده ­بنیاد جز با نگاه مسئله ­مند تروریسم، جنگ و تنازع به سامان نخواهد شد و یکی از مصادیق راهبردی این الگوواره، «امنیت ملی الگوریتمی» است که پتانسیل ایجاد و تکوین نظم نوین امنیتی دیگری را به اثبات رسانیده است.