اثربخشی درمان خوددلسوزی بر مشکلات خواب و خودسرزنشگری همسران نظامیان
نویسندگان
1 نویسنده مسئول: کارشناسارشد روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران.
2 کارشناسارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد علیآباد کتول، دانشگاه آزاد اسلامی علیآباد کتول، ایران.
3 کارشناسارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی کرج، ایران.
4 کارشناسارشد مشاوره خانواده، دانشگاه غیرانتفاعی صفاهان، اصفهان، ایران.
doi
چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش خوددلسوزی بر مشکلات خواب و خودسرزنشگری در همسران نظامیان انجام شد. روش: جامعه آماری موردمطالعه شامل تمامی همسران نظامی شهر ری تهران بود که از این میان، 30 نفر از زنان که ملاکهای ورود به پژوهش را داشتند، با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند که بهصورت گمارش تصادفی، ۲ گروه 15 نفره آزمایش و کنترل گزینش شدند که گروه آزمایش، 8 جلسه آموزش خوددلسوزی دریافت کرد و گروه کنترل، هیچ مداخلهای را دریافت نکرد. شرکتکنندگان با پرسشنامه مشکلات خواب پیترزبورگ (1989) و مقیاس سطوح خودسرزنشگری تامسون و ظروف (2004) ارزیابی شدند. یافتهها: دادهها با استفاده تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر، بهوسیله نسخه 23 نرمافزار SPSS تجزیه و تحلیل شدند. مقایسه میانگینها نشان داد مداخله در تغییر نمرات مشکلات خواب و خودسرزنشگری، مؤثر عمل کرده است. تفاوتها از پسآزمون به پیگیری معنادار نیستند (05/0<P)؛ به این معنا که اثرات درمانی در طول زمان ثبات داشتهاند. نتیجهگیری: میتوان نتیجه گرفت آموزش خوددلسوزی بر مشکلات خواب و خودسرزنشگری همسران نظامیان اثربخش بوده است و این اثربخشی در طول زمان ثبات داشته است.
