ارزیابی برخی شاخص­های ابعاد نابرابری منطقه­ای در ایران

doi
10.30490/rvt.2018.59173
چکیده

  نابرابری به عنوان معضل قرن حاضر، بیشترین نگاه­ها را معطوف خود ساخته است. گسترش محرومیت، مهاجرت، حاشیه ­ نشینی، افزایش جرم و مانند آنها همگی ناشی از فقر و نابرابری است و این موارد ادله ­ ای محکم در باب ضرورت پرداختن به این مهم هستند. پرداختن به نابرابری توسعه در ابعاد محرومیت، آسیب ­ پذیری و نیازهای اساسی به عنوان یک پدیده عینی در مناطق روستایی مرزی و مرکزی ایران با استفاده از متون علمی، کتب و اسناد مرتبط با حوزه­های تحقیق با روشی توصیفی- تحلیلی دستور کار پژوهش است. پژوهش حاضر، با استفاده از روش تصادفی نظام­مند، پس از انتخاب 224 دهستان به عنوان نمونه، با استفاده از مدل­های ضریب پراکندگی و ضریب جینی، به بررسی روند تغییرات در مقطع 1365 تا 1385 پرداخته است. یافته­های پژوهش نشان می­دهد بیشترین نابرابری در ابعاد اجتماعی است و افزایش دسترسی در مرکز خلق فرصت­های بیشتر را موجب شده است.    .