ارزیابی برخی شاخصهای ابعاد نابرابری منطقهای در ایران
نویسندگان
1
2
3
4
doi
10.30490/rvt.2018.59173چکیده
نابرابری به عنوان معضل قرن حاضر، بیشترین نگاهها را معطوف خود ساخته است. گسترش محرومیت، مهاجرت، حاشیه نشینی، افزایش جرم و مانند آنها همگی ناشی از فقر و نابرابری است و این موارد ادله ای محکم در باب ضرورت پرداختن به این مهم هستند. پرداختن به نابرابری توسعه در ابعاد محرومیت، آسیب پذیری و نیازهای اساسی به عنوان یک پدیده عینی در مناطق روستایی مرزی و مرکزی ایران با استفاده از متون علمی، کتب و اسناد مرتبط با حوزههای تحقیق با روشی توصیفی- تحلیلی دستور کار پژوهش است. پژوهش حاضر، با استفاده از روش تصادفی نظاممند، پس از انتخاب 224 دهستان به عنوان نمونه، با استفاده از مدلهای ضریب پراکندگی و ضریب جینی، به بررسی روند تغییرات در مقطع 1365 تا 1385 پرداخته است. یافتههای پژوهش نشان میدهد بیشترین نابرابری در ابعاد اجتماعی است و افزایش دسترسی در مرکز خلق فرصتهای بیشتر را موجب شده است. .