بررسی اقتصادی ایجاد و راهاندازی مجتمعهای تعاونی روستایی: مطالعه موردی شهرستان شهریار
نویسندگان
1
2
doi
10.30490/rvt.2018.59174چکیده
بخش تعاون، با چشمانداز دستیابی به 25 درصد سهم اقتصاد کشور، بخشی عمده از بنگاههای کوچک و متوسط اقتصادی را پوشش میدهد. اینگونه واحدها، بهعلت مقیاس کوچک آنها، قدرت تولید هر نوع کالایی را به صورت اقتصادی ندارند و برای حل مسائل مالی، فنی، بازاریابی، و فروش، این نوع خدمات را با صرف هزینههای فراوان از بیرون دریافت میکنند. از سویی، رشد هزینههای تولید و پایین بودن بهرهوری کار و سرمایه در واحدهای تعاونی تولیدی از دیگر مشکلات اساسی در بخش تعاون بهشمار میرود. از اینرو، یکی از راههای حل چنین مشکلاتی تشکیل مجتمعهای تعاونی بهمنظور اعمال مدیریت واحد بر تعاونیهای عضو و بهرهگیری از صرفهجویی مقیاس با عضویت واحدهای مشابه و مکمل در تولید محصول خاص است. پژوهش حاضر، طی سال های 1387 و 1388، در شهرستان شهریار انجام گرفت. نتایج ارزیابی اقتصادی شانزده واحد دامی و مجتمع تعاونی دامداری نشان میدهد که شاخصهای اقتصادی «نرخ بازگشت سرمایه»، «بهرهوری نهادههای تولید»، و «سود سرانه» در مجتمعها، بهعلت وجود صرفهجوییهای مقیاس، بالاتر از واحدهای دامی منفرد است. بر این اساس، آمادگی و امکان لازم برای تشکیل مجتمع در شهرستان مورد بررسی به شرط تأمین منابع سرمایهای وجود دارد.