بررسی اقتصادی ایجاد و راه­اندازی مجتمع­های تعاونی روستایی: مطالعه موردی شهرستان شهریار

doi
10.30490/rvt.2018.59174
چکیده

   بخش تعاون، با چشم­انداز دستیابی به 25 درصد سهم اقتصاد کشور، بخشی عمده از بنگاه­های کوچک و متوسط اقتصادی را پوشش ­می­دهد. این­گونه واحدها، به­علت مقیاس کوچک آنها، قدرت تولید هر نوع کالایی را به صورت اقتصادی ندارند و برای حل مسائل مالی، فنی، بازاریابی، و فروش، این نوع خدمات را با صرف هزینه­های فراوان از بیرون دریافت می­کنند. از سویی، رشد هزینه­های تولید و پایین بودن بهره­وری کار و سرمایه در واحدهای تعاونی تولیدی از دیگر مشکلات اساسی در بخش تعاون به­شمار می­رود. از این­رو، یکی از راه­های حل چنین مشکلاتی تشکیل مجتمع­های تعاونی به­منظور اعمال مدیریت واحد بر تعاونی­های عضو و بهره­گیری از صرفه­جویی مقیاس با عضویت واحدهای مشابه و مکمل در تولید محصول خاص است. پژوهش حاضر، طی سال­ های 1387 و 1388، در شهرستان شهریار انجام گرفت. نتایج ارزیابی اقتصادی شانزده واحد دامی و مجتمع تعاونی دامداری نشان می­دهد که شاخص­های اقتصادی «نرخ بازگشت سرمایه»، «بهره­وری نهاده­های تولید»، و «سود سرانه» در مجتمع­ها، به­علت وجود صرفه­جویی­های مقیاس، بالاتر از واحدهای دامی منفرد است. بر این اساس، آمادگی و امکان لازم برای تشکیل مجتمع در شهرستان مورد بررسی به شرط تأمین منابع سرمایه­ای وجود دارد.