اثربخشی درمان شفقتورزی بر جهتگیری زندگی و بخشودگی بینفردی بین همسران جانبازان
نویسندگان
1 کارشناسارشد روانشناسی بالینی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، مازندران، ایران.
2 نویسنده مسئول: کارشناسارشد روانشناسی بالینی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 کارشناسارشد شخصیت، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.
4 کارشناسارشد مشاوره خانواده، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، مازندران، ایران.
5 کارشناسارشد روانشناسی، دانشکده روان شناسی، واحد نکا، دانشگاه آزاد اسلامی، مازندران، ایران.
doi
چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش خودشفقتورزی بر جهتگیری زندگی و بخشودگی بینفردی بین همسران جانبازان انجام شد. جامعه آماری مطالعه، شامل تمامی همسران جانبازان مراجعهکننده به بنیاد شهید و امور ایثارگران شهر کرج در سال 1400 بود که از این میان، 30 نفر از زنان که ملاکهای ورود به پژوهش را داشتند، با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند که بهصورت گمارش تصادفی، در ۲ گروه 15 نفره آزمایش و کنترل گزینش شدند که گروه آزمایش، 8 جلسه آموزش خودشفقتورزی دریافت کرد و گروه کنترل، هیچ مداخلهای دریافت نکرد. شرکتکنندگان با پرسشنامه جهتگیری زندگی (1994) و بخشودگی بین فردی (2005)، ارزیابی و دادهها، با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر بهوسیله نسخه 23 نرمافزار SPSS تجزیه و تحلیل شدند. مقایسه میانگینها نشان میدهد مداخله، در تغییر نمرات جهتگیری زندگی و بخشودگی بینفردی مؤثرتر عمل کرده است. تفاوتها از پسآزمون به پیگیری معنادار نیستند (05/0<P)؛ به این معنا که اثرات درمانی در طول زمان ثبات داشتهاند بنابراین، میتوان نتیجه گرفت اثربخشی درمان شفتورزی بر جهتگیری زندگی و بخشودگی بین فردی در طول زمان ثبات دارد.
