اثربخشی درمان مثبتنگر بر آشفتگی روانشناختی و گرایش به اعتیاد در سربازان مصرفکننده مواد
نویسندگان
1 کارشناسارشد روانشناسی بالینی، واحد سیرجان، دانشگاه آزاد اسلامی، سیرجان، ایران.
2 کارشناسارشد روانشناسی عمومی، واحد ساوه، دانشگاه علوم و تحقیقات، ساوه، ایران.
3 نویسنده مسئول: کارشناسارشد روانشناسی بالینی، واحد ساوه، دانشگاه علوم و تحقیقات، ساوه، ایران.
4 کارشناسارشد روانشناسی بالینی، واحد ارسنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، ارسنجان، ایران.
doi
چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مثبتنگر بر آشفتگی روانشناختی و گرایش به اعتیاد در سربازان مصرفکننده مواد انجام شد. روش: جامعه آماری موردمطالعه شامل تمامی سربازان مصرفکننده مواد شهر کرج بود که از این میان، 30 نفر از سربازانی که ملاکهای ورود به پژوهش را داشتند، با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند که بهصورت گمارش تصادفی، ۲ گروه 15 نفره آزمایش و کنترل گزینش شدند که گروه آزمایش، 8 جلسه آموزش رواندرمانی مثبتنگر دریافت کرد و گروه کنترل، هیچ مداخلهای دریافت نکرد. شرکتکنندگان با پرسشنامه استعداد اعتیاد وید و همکاران (1992) و پرسشنامه آشفتگی روانشناختی کسلر و همکاران (2003) ارزیابی شدند. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر بهوسیله نسخه 23 نرمافزار SPSS تجزیه و تحلیل شدند.یافتهها: مقایسه میانگینها نشان داد مداخله در تغییر نمرات آشفتگی روانشناختی و گرایش به اعتیاد موثر عمل کرده است. تفاوتها از پسآزمون به پیگیری معنادار نیستند (05/0<P)؛ به این معنا که اثرات درمانی در طول زمان ثبات داشتهاند. نتیجهگیری: میتوان نتیجه گرفت آموزش درمان مثبتنگر بر آشفتگی روانشناختی و گرایش به اعتیاد در سربازان مصرفکننده مواد اثربخش بوده است و این اثربخشی در طول زمان ثبات داشته است.
