تحلیل و تعیین فرایند مطلوب انجام برنامهریزی توسعه روستایی در کشور بر اساس رویکرد برنامهریزی ارتباطی
نویسندگان
1
doi
10.30490/rvt.2018.59180چکیده
درجه مطلوبیت، مقبولیت، تناسب و سازگاری برنامهریزی توسعه روستایی، ارتباط نزدیکی با روش حاکم بر چگونگی انجام عمل برنامهریزی دارد. هرچه میزان درک متقابل و همراهی کنشگران اصلی، یعنی مردم محلی، برنامهریزان، سیاستگذاران و مدیران اجرایی در مرحله برنامهریزی بیشتر باشد، تصمیمات برای توسعه روستاها از سازگاری، پذیرش و اثربخشی بیشتری برخوردار خواهد شد و این امر بستگی به رویکرد اتخاذ شده در روش برنامهریزی دارد. تا دهه 1980، بر نقش برنامهریزان متخصص بیش از سایر کنشگران در برنامهریزی تأکید میشد. بهتدریج ضعفهای اساسی این رویکرد آشکار شد و در رویکردهای نوین توسعه و توسعه روستایی، جای خود را به رویکرد برنامهریزی ارتباطی داد. در این مقاله، ضمن تدقیق در چارچوب مفهومی و عملیاتی این رویکرد نوین، موارد کاربردی استفاده از آن در برنامهریزی توسعه روستایی ایران در آستانه تصویب و اجرای قانون برنامه پنجم توسعه معرفی شده است. این تحقیق با روش توصیفیـ تحلیلی و از طریق تجزیه و تحلیل محتوای اسناد علمی و تحقیقات مرتبط صورت گرفته است. یافتههای این مطالعه ما را در ترسیم خطوط اساسی انگاره نوین توسعه، و تعیین چارچوب الگوی کار این رویکرد یاری میکند.
