اثربخشی طرحواره درمانی بر کاهش طلاق عاطفی در زنان دارای همسر نظامی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 نویسنده مسئول: استادیار، گروه روانشناسی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران
doi
چکیده
مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی رویکرد طرحواره درمانی بر کاهش طلاق عاطفی در زنان دارای همسر نظامی صورت گرفت. روش تحقیق نیمهآزمایشی به شیوهی پیشآزمون-پسآزمون با گروه آزمون و گواه بود. جامعه آماری، شامل کلیه زنان دارای همسر نظامی ساکن در منطقه 1 شهر تهران که به مراکز مشاوره و روانشناسی خانوادههای نظامی مراجعه نمودهاند. در این تحقیق، از مراکز مشاوره و روانشناسی ویژه خانوادههای نظامی در سطح شهر تهران براساس موقعیت جغرافیایی، مرکز درمانی آتیه را بهعنوان گروه نمونهگیری انتخاب و از میان مراجعهکنندگان به این مرکز نمونه انتخاب شد. با توجه به معیارهای ورود به نمونه نهایتاً 32 نفر انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در گروههای آزمایش و گواه (16 نفر برای گروه آزمایش و 16 نفر برای گروه گواه) گزارش شدند. جلسات طرحواره درمانی براساس پروتکل طرحواره درمانی همتی ثابت، نوابی نژاد و خلعتبری (1395) بود که 8جلسه درمانی بود. جهت تعیین میزان طلاق عاطفی شرکتکنندگان در رابطه زناشویی در مراحل پیش و پسآزمون از پرسشنامه طلاق عاطفی گاتمن (2008) استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل دادهها از میانگین و انحراف استاندارد و برای تعیین اثربخشی مداخله از آزمون تحلیل کواریانس استفاده شد. نتایج تحلیل کواریانس نشان داد که طرحوارهی درمانی بر طلاق عاطفی مؤثر واقع شده است. نتیجه کلی تحقیق پیشرو نشان میدهد که طرحواره درمانی بر کاهش طلاق عاطفی در زنان دارای همسر نظامی تأثیر دارد. نتایج این پژوهش نشان داد که طرحواره درمانی میتواند در کاهش طلاق عاطفی در زنان متأهل دارای همسر نظامی مؤثر باشد و یک روش انتخابی برای بهبود تعارضات در این افراد باشد.
