بررسی اثربخشی شفقت درمانی بر احساس گناه، کمالگرایی و طرحواره شرم در فرزندان نیروهای انتظامی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، رشته روانشناسی بالینی کودک و نوجوان، دانشگاه علم و هنر، یزد، ایران.
2 استادیار،گروه روانشناسی، دانشگاه علم و هنر، یزد، ایران.
3 استادیار،گروه روانشناسی، دانشگاه علم و هنر، یزد، ایران.
doi
چکیده
مقدمه: پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی شفقت درمانی بر احساس گناه، کمالگرایی و طرحواره شرم در فرزندان کارکنان نیروی انتظامی شهرستان شهرکرد انجام شد.روش اجرا: این پژوهش به لحاظ روش نیمه آزمایشی که با طرح پیشآزمون – پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش، فرزندان 12 تا 18 سال نیروی انتظامی شهرستان شهرکرد بود که 30 نوجوان بهعنوان نمونه با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. پرسشنامههای احساس گناه کوگلر و جونز (1992)، کمالگرایی هیل (2004) و طرحواره یانگ (1998) بر روی هر دو گروه اجرا شد. برای افراد گروه آزمایش دوره درمانی شفقت درمانی براساس طرح درمانی گیلبرت (2010) در 8 جلسه 90 دقیقهای انجام شد. پس از پایان دوره آموزشی و بهمنظور بررسی تأثیر آموزش افراد هر دو گروه آزمایش و گواه مجدداً پرسشنامههای پژوهش را تکمیل نمودند. درنهایت اطلاعات جمعآوریشده توسط نرمافزار 22 اسپیاساس و با استفاده از تحلیل واریانس تجزیهوتحلیل شد.یافتهها: نتایج حاصل از تحلیل دادهها نشان داد که شفقت درمانی بر احساس گناه، کمالگرایی و طرحواره شرم تأثیر دارد (05/0≥p).نتیجهگیری: برنامه شفقت درمانی میتواند تأثیر مثبتی در بهبود احساس گناه، کمالگرایی و طرحواره شرم فرزندان نیروی انتظامی داشته باشد.