مقایسه اثربخشی مداخلههای حضوری و مجازی مبتنی بر نظریه پذیرش و تعهد بر احساس تنهایی نوجوانان در دوران پسا کرونا
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد مشاوره مدرسه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی و مشاوره، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه روانشناسی و مشاوره، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران.
doi
چکیده
پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی مداخلههای حضوری و مجازی مبتنی بر نظریه پذیرش و تعهد بر احساس تنهایی نوجوانان در دوران پسا کرونا انجام شد. این پژوهش آزمایشی و به سبب وجود گروههای آزمایش (حضوری و مجازی) و گروه گواه از طرح پیشآزمون - پسآزمون بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی دانشآموزان پسر مقطع متوسطه اول شهر اراک در سال تحصیلی 1401-1400 بود. نمونه آماری شامل 60 شرکتکننده مقطع متوسطه اول بودند که بهصورت نمونهگیری تصادفی خوشهای سهمرحلهای از جامعه موردنظر انتخاب شد و در سه گروه (گروههای آزمایش حضوری و مجازی و گروه کنترل) جایابی شدند. سپس اعضای گروههای آزمایش به مدت 8 جلسه تحت درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفتند و گروه کنترل نیز هیچگونه مداخلهای دریافت نکرد. دادههای موردنیاز برای این پژوهش بهوسیله پرسشنامه مقیاس تنهایی دانشگاه کالیفرنیا (راسل، 1996) جمعآوری گردید. دادههای پژوهش با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت. نتایج بهدستآمده نشان داد که مداخلههای حضوری مبتنی بر نظریه پذیرش و تعهد در احساس تنهایی نوجوانان در پسا کرونا مؤثر است و همینطور مداخلههای مجازی مبتنی بر نظریه پذیرش و تعهد در احساس تنهایی نوجوانان در پسا کرونا مؤثر است و بین اثربخشی مداخلههای حضوری و مجازی مبتنی بر نظریه پذیرش و تعهد در احساس تنهایی نوجوانان در پسا کرونا تفاوت معناداری وجود دارد.