نقش مناطق استراتژیک در همکاریهای بین المللی و شکل گیری رژیم های بین المللی : مطالعه موردی بندر چابهار
نویسندگان
1 استادیار روابط بین الملل دانشگاه علامه طباطبائی
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز دانشگاه علامه طباطیائی. تهران- ایران
doi
10.22054/qpss.2021.12447چکیده
پایان جنگ سرد موجب همکاریهای جدید بین کشورها شد. یکی از انواع همکاری، رژیمهای بینالمللی میباشد. وجود قدرتهای نوظهور در منطقه مانند چین و هند و کشورهای افغانستان و ایران با یک گذشته تاریخی مشترک و ارزشهای فرهنگی و پیوستگی اقتصادی، زمینه مناسب برای تشکیل یک رژیم بینالمللی در منطقه را ایجاد میکند. بندر استراتژیک چابهار میتواند در مرکز این رژیم قرار گیرد. در این راستا این پژوهش به دنبال پاسخ به این پرسش اساسی است که چابهار چه ظرفیتهایی برای تبدیل شدن به یک رژیم بینالمللی دارد و عناصر مشترک برای همکاری در غرب آسیا چگونه تشکیل این رژیم را تسهیل مینماید؟ و فرضیهای که در پاسخ به این پرسش مهم مطرح است مبتنی بر این واقعیت میباشد که چابهار به سبب موقعیت ژتواکونومیک و ژئواستراتژیک خود میتواند به یک رژیم بینالمللی اقتصادی تبدیل شود و پیشینه روابط و ارزشهای مشترک میان کشورهای منطقه، شکلگیری این رژیم را تسهیل میکند. این مقاله با روش تبیینی- تحلیلی و با استفاده از منابع ثانویه شامل کتب، مقالات و سایتهای اینترنتی انجام میشود.