تأثیر رواندرمانی پویشی فشردۀ کوتاهمدت بر هیجانطلبی و گرایش به پیمانشکنی زناشویی در زنان متأهل
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران.
2 گروه روانشناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران.
3 گروه مشاوره، دانشکدۀ علوم رفتاری و سلامت روان، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
4 گروه مشاوره، دانشکدۀ علوم رفتاری و سلامت روان، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
doi
10.22059/japr.2024.360977.644655چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر رواندرمانی پویشی فشردۀ کوتاهمدت بر هیجانطلبی و گرایش به پیمانشکنی زناشویی در زنان متأهل بود. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل همراه با مرحلۀ پیگیری دوماهه بود. جامعۀ آماری پژوهش کلیۀ زنان متأهل مراجعهکننده به مراکز روانشناسی شهر تهران در سال 1401 بودند. با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس، 40 نفر انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه 20 نفری جایگزین شدند. ابزار جمعآوری اطلاعات شامل مقیاس هیجانطلبی (SSS-V) و مقیاس گرایش به پیمانشکنی زناشویی (ATIS) بود. گروه آزمایش 9 جلسۀ هفتگی 90 دقیقهای تحت رواندرمانی پویشی فشردۀ کوتاهمدت قرار گرفت، اما گروه کنترل هیچگونه مداخلهای دریافت نکرد. دادهها به روش تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر با نرمافزار SPSS نسخۀ 24 تحلیل شدند. نتایج نشان داد درمان مذکور در مرحلۀ پسآزمون و پیگیری نسبت به گروه کنترل اثربخشی معناداری بر کاهش هیجانطلبی و گرایش به پیمانشکنی زناشویی داشته است (0.05>P). براساس نتایج پژوهش حاضر، میتوان گفت رواندرمانی پویشی فشردۀ کوتاهمدت میتواند بهعنوان یک شیوۀ درمانی مناسب برای کاهش هیجانطلبی و کاهش گرایش به پیمانشکنی زناشویی در مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی بهکار برده شود.