تأثیر تمرین ترکیبی در خانه و پیادهروی بر پریشانی روانشناختی، حافظۀ روزمره و توجه پایدار زنان دارای افسردگی شدید
نویسندگان
1 گروه رفتار حرکتی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
2 گروه رفتار حرکتی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
3 استادیار، گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
doi
10.22059/japr.2024.357971.644600چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرین ترکیبی در خانه و پیادهروی بر پریشانی روانشناختی، حافظۀ روزمره و توجه پایدار زنان دارای افسردگی شدید بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نوع نیمهآزمایشی با گروه آزمایش و کنترل بود. جامعۀ آماری شامل کلیۀ زنان مبتلا به افسردگی شدید مراجعهکننده به مرکز بهداشتی درمانی کبودرآهنگ در سال ۱۴۰۰ بود. جمعیت نمونه 60 نفر بود که بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (هر گروه 30 نفر) جایگزین شدند. دادهها با استفاده از مقیاس افسردگی بک (BDI)، پرسشنامههای استرس، اضطراب، افسردگی (DASS)، حافظۀ روزمره (EMQ) و آزمون رنگ و کلمۀ استروپ (SCWT) جمعآوری شدند. دو گروه آزمایش 24 جلسه (سه بار در هفته) تمرین کردند، اما گروه کنترل هیچ تمرینی نکرد. دادهها با آزمون تحلیل کوواریانس تکمتغیره (ANCOVA) و نرمافزار SPSS-22 تحلیل شدند. مطابق نتایج، استرس، اضطراب، افسردگی، حافظۀ روزمره و توجه پایدار گروه پیادهروی و تمرین ترکیبی بهصورت معنیداری بهبود یافت (0/05>P) و بین دو گروه تفاوت معنیداری در متغیرها بهجز توجه پایدار وجود نداشت (0/05<P). همچنین توجه پایدار گروه تمرین ترکیبی بهصورت معنیداری بهتر از گروه پیادهروی بود (014/0=P). نتایج این مطالعه میتواند مفاهیم ضمنیای برای طراحی تمرین ورزشی برای زنان دارای افسردگی شدید داشته باشد.کلیدواژهها: افسردگی شدید، پریشانی روانشناختی، تمرین ترکیبی، توجه پایدار، حافظۀ روزمره.