فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر هم‌زمانی رفتاری بر جبران در تصمیم‌گیری ترتیبی افراد 15 تا 25 سال انجام گرفت. پژوهش براساس هدف، بنیادی و برحسب گردآوری اطلاعات از نوع مطالعات نیمه‌آزمایشی با طرح بین‌گروهی بود. جامعۀ مطالعه را کلیۀ دانشجویان شهر تهران و دانشآموزان متوسطۀ شهر قیر واقع در استان فارس، شهرستان قیروکارزین در سال 1401-1400 تشکیل دادند که از بین آن‌ها به‌صورت دردسترس 144 نفر (95 زن، 48 مرد و 1 سایر) به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل تکلیف کالای عمومی ترتیبی با ساختار نقطۀ تأمین step-level PGG، تکلیف هم‌زمانی رفتاری حرکت دست و مقیاس وحدت بود. روش تحلیل داده‌ها کروسکال-والیس، خی‌دو و رگرسیون میانجی بود که با استفاده از آنها روابط علی متغیرهای پژوهش بررسی شد. تحلیل دادهها با نرم‌افزارهای Python 3.8 و SPSS-27 صورت پذیرفت. یافته‌ها نشان داد هم‌زمانی رفتاری برافزایش جبران در تصمیم‌گیری ترتیبی اثری ندارد، اما وحدت بین افراد را تقویت می‌کند. سپس وحدت به‌طور غیرمستقیم به‌دلیل اثرگذاری بر ادراک شرکت‌کنندگان از میزان مشارکت شریکشان (05/0 > p)، همکاری را افزایش می‌دهد (01/0 > p). همچنین مطابق یافتهها، تمایل به جبران در اوایل بزرگسالی بیش از اواخر نوجوانی است. نتایج بیانگر این بود که هم‌زمانی رفتاری راهی برای ایجاد وحدت بین‌فردی است و از این طریق ادراک افراد از چگونگی رفتار یکدیگر را تغییر و رفتار جامعه‌پسند را گسترش می‌دهد. این اثر از اواخر نوجوانی تا اوایل بزرگسالی ثابت است.