فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف پژوهش حاضر پیش­بینی سلامت­‌روان دانشجومعلمان براساس متغیر­های خودکارآمدی و حمایت اجتماعی است. با توجه به ماهیت موضوع و اهداف پژوهش، طرح ‏پژوهش، غیرآزمایشی و از نوع همبستگی می‌باشد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانشجومعلمان کارشناسی پیوسته پردیس شهید مفتح(تهران) دانشگاه فرهنگیان بوده است که از میان آنها تعداد 247 نفر با روش نمونه­گیری تصادفی خوشه­ای برای اجرای پژوهش انتخاب شدند. به منظور جمع­آوری داده­های پژوهش از 1-پرسش­نامه سلامت ‏عمومی(28-GHQ)، 2-پرسش‌نامه خودکارآمدی عمومی شرر و همکاران(1982) و 3-پرسش‌نامه حمایت اجتماعی ‏واکس و همکاران(1986) استفاده به عمل آمد. برای تحلیل داده­های پژوهش از شاخص­های آمار استنباطی(رگرسیون چندمتغیری) استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که بین متغیرهای خودکارآمدی و حمایت اجتماعی با نشانه‌های جسمانی رابطه منفی معناداری وجود دارد و آن متغیرها می­توانند تغییرات نشانه­های جسمانی را در بین دانشجومعلمان به گونه­ای معنادار(021/0>P) تبیین و پیش­بینی کنند. بین متغیر خودکارآمدی با اضطراب و بی­خوابی رابطه منفی معناداری وجود دارد و متغیرخودکارآمدی می­تواند اضطراب و بی‌خوابی را به‌گونه­ای معنادار(005/0>P) در بین دانشجومعلمان تبیین و پیش­بینی نماید. متغیرهای خودکارآمدی و حمایت اجتماعی می­توانند اختلال در کارکرد اجتماعی را به گونه­ای معنادار(001/0>P) در بین دانشجومعلمان تبیین و پیش­بینی کنند. همچنین متغیر خودکارآمدی می­تواند تغییرات افسردگی را به‌گونه‌ای معنادار(001/0>P) در بین دانشجومعلمان تبیین و پیش‌بینی نماید. با توجه به یافته­های حاصل، با ‏به‌کارگیری شیوه­هایی برای افزایش خودکارآمدی دانشجومعلمان و حمایت اجتماعی از ایشان، می­توان به ارتقای سطح سلامت­روان در ‏میان آنها کمک نمود.