فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی گروهی بر تحمل ابهام، ترومای دوران کودکی و شرم بیرونی زنان مبتلا به اختلال وسواس موکنی انجام شد. روش پژوهش نیمه‌تجربی از نوع پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعۀ آماری این پژوهش زنان مبتلا به وسواس موکنی تهران در سال 1403 بودند. با توجه به ملاک‌های ورود به پژوهش 34 زن به‌صورت تصادفی در گروه آزمایش و گواه جای‌دهی شدند. گروه‌ها با پرسشنامه‌های کندن مو بیمارستان ماساچوست (MGH)، تحمل ابهام (MSTAT-I)، ترومای دوران کودکی (CTQ) و شرم بیرونی (ESS) مورد سنجش قرار گرفتند. پس از هشت جلسۀ 90 دقیقه‌ای رفتاردرمانی دیالکتیکی گروهی (DBT) برای گروه آزمایش، شرکت‌کنندگان بار دیگر به پرسشنامۀ پژوهش پاسخ دادند. داده‌ها با آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره با نرم‌افزار SPSS-27 تحلیل شدند. نتایج نشان داد رفتاردرمانی دیالکتیکی به‌طور معناداری موجب افزایش تحمل ابهام، و کاهش آزار جسمی، آزار عاطفی، بی‌توجهی فیزیکی، غفلت عاطفی، سوءاستفادۀ جنسی و شرم بیرونی در زنان مبتلا به اختلال وسواس موکنی شده است (01/0>P). رفتاردرمانی دیالکتیکی با آموزش مهارت‌های تنظیم هیجان، تحمل پریشانی و ذهن‌آگاهی به افراد کمک می‌کند احساسات منفی را بدون نیاز به رفتارهای وسواسی مانند موکنی مدیریت کنند و کنترل بیشتری بر رفتارهای خود داشته باشند.