اسکان عشایر و تخریب مراتع در استان چهارمحال و بختیاری: مطالعه موردی شهرکهای عشایری شَرمک، چِلگرد و لُشتر
نویسندگان
1
2
doi
چکیده
دامداری عشایری به لحاظ بهرهبرداری از اراضی حاشیهای از نظر بومشناختی و اقتصادی از پایداری درخور توجهی برخوردار است. این نظام در بسیاری از مناطق جهان و از جمله در کشور ما تحت تأثیر جریان نوسازی رو به افول نهاد و روند اسکان خودجوش و نیز سازمان یافته یا حمایت شده از سوی دولتها شدت یافت. هرچند اسکان، برخورداری نسبی عشایر از خدمات مورد نیاز را در پی دارد اما موجب تخریب پوشش گیاهی و فرسایش شعاعی مراتع پیرامون سکونتگاهها میشود. مقاله حاضر با تکیه بر یافتههای میدانی، تبعات زیست محیطی اسکان جامعه کوچرو را بررسی میکند. نتایج پژوهش گویای آن است که به رغم کاهش دام خانوارهای مورد بررسی ، شاخصهای کیفی مدیریت مرتع که ناظر بر نوع رفتار با مرتع است، روند نامطلوبی یافته است و در نتیجه تخریب مراتع پیرامون سکونتگاههای مورد بررسی تشدید شده است. برای برونرفت از این وضعیت، توسعه درونزا و پایدار مناطق عشایری استان، حمایت از منافع جامعه کوچرو، بازآفرینی دانش بومیو تنوعبخشی به معیشت عشایر اسکانیافته پیشنهاد شده است.
