روستاهای برآمده از اسکان عشایر و چالشهای آن
نویسندگان
1
2
3
doi
چکیده
آمایش سرزمین و توسعه کشور نیازمند توجه ویژه به تمامی عرصهها و زیستگاههای شهری، روستایی و عشایری است. در این میان، جامعه عشایر به خاطر محرومیت و شرایط سخت زندگی از جایگاه مهمی برخوردار است و به همین دلیل، ساماندهی جامعه عشایر همواره مورد توجه بوده است. از مهمترین بحثهای مطرح در حوزه ساماندهی، اسکان عشایر است. این سیاست که از دوره پهلوی اول با نگرش سیاسی شروع شده و تا برنامه چهارم توسعه کشور (1388-1384) با نگرش توسعه پایدار ادامه یافته است، به شکلگیری روستاها یا کانونهای خودجوش و هدایتی متعددی منجر شده که بیتوجهی بدان باعث از بین رفتن اعتبارات و دوری از نظم فضایی سرزمین میشود. این سیاست برگرفته از دیدگاههایی همچون تغییرات اجتماعی، نوسازی، تأمین نیازهای اساسی، حفظ محیط زیست و راهبرد توسعه پایدار است که در هر دوره، با توجه به دیدگاه ویژه، خدماترسانی و ایجاد شرایط اسکان برای این جامعه صورت گرفته است. روستاهای جدید با چالشهایی چون سستی همکاری دستگاههای اجرایی در زمینه اسکان، ناتوانی مدیریت این روستاها، و مشارکت اندک مردم در فرآیند اسکان روبهرو بودهاند و از اینرو، برای فراهم آوردن زمینه پایداری اقتصادی، اجتماعی و زیستمحیطی این کانونها، برخورداری از برنامههای کارآمد ضروری خواهد بود.
