پیش‌بینی تبعیت از درمان براساس سبک‌های دلبستگی با درنظرگرفتن نقش میانجی تنظیم هیجانی در بیماران مبتلا به زخم معدۀ مزمن

نویسندگان

1 استادیار، گروه روان‌شناسی، واحد تربت جام، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت جام، ایران.

2 گروه روان‌شناسی، واحد تربت جام، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت جام، ایران.

3 گروه روان‌پزشکی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زابل، زابل، ایران.

doi
10.22059/japr.2025.355259.644539
چکیده

هدف پژوهش حاضر، بررسی پیش‌بینی تبعیت از درمان دارویی براساس سبک‌های دلبستگی با درنظرگرفتن نقش میانجی تنظیم هیجانی در بیماران مبتلا به زخم معدۀ مزمن بود. روش پژوهش حاضر همبستگی و از نوع مدلسازی معادلات ساختاری بود. جامعۀ آماری پژوهش کلیۀ افراد مبتلا به زخم معدۀ مراجعه‌کننده به پلی کلینیک‌های تخصصی و مطب شخصی متخصصان داخلی شهر مشهد در شش‌ماهۀ دوم سال 1400 بودند. افراد نمونه ۱۵۰ نفر مرد و زن بودند که به روش داوطلبانه و هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل نسخۀ تجدیدنظرشدۀ مقیاس دلبستگی بزرگسال (RAAS)، مقیاس تبعیت از درمان موریسکی (MMAS) و مقیاس دشواری در تنظیم هیجانی (DERS) بودند. برای تحلیل داده‌ها از روش مدل‌یابی معادلات ساختاری استفاده شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای آماری SPSS-20 و SmartPLS-3 انجام گرفت. یافته‌ها نشان داد سبک‌های دلبستگی اثر غیرمستقیم معناداری بر تبعیت درمانی دارند. تنظیم هیجانی در این رابطه نقش واسطه‌ای معناداری داشت (0/05>p). با افزایش سبک‌های دلبستگی ایمن، تبعیت درمانی افزایش می‌یافت و افرادی که تنظیم هیجانی بیشتری داشتند، تبعیت درمانی بیشتری گزارش کردند. سبک‌های دلبستگی ناایمن بر تبعیت درمانی تأثیر منفی و معنادار داشتند؛ درحالی‌که اثر سبک‌های دلبستگی ایمن بر تبعیت درمانی مستقیم و معنادار بود.